هشتاد و یکمین مراسم جوایز اسکار که در 22 فوریه سال جاری برگزار خواهد شد با موج وسیعی از حملات خرابكاران در اینترنت روبروست.

بسیاری از شرکت‌های امنیتی هشدار داده‌اند که نامه‌های الکترونیک، لینک‌های اینترنتی و سایت‌ها و صفحاتی که به نحوی به مراسم اسکار مربوط می‌شوند، ممکن است عاملی برای آسیب‌پذیر کردن رایانه‌ها، انجام نفوذهای غیرمجاز و سرقت اطلاعات محرمانه کاربران باشند.

بنابر گزارش PandaLabs ، مرکز تشخیص و کشف کدهای مخرب رایانه‌ای، اغلب حملات تخریبی که در پوشش اخبار و اطلاعات مربوط به جوایز اسکار انجام می‌شوند، از طریق صندوق‌های پست الکترونیک فعال می‌گردند؛ بنابراین به کاربران اینترنت توصیه می‌شود که مراقب نامه‌ها و پیغام‌های دریافتی خود باشند و رایانه خود را به ابزار ضدهرزنامه مجهز کنند.

همچنین لابراتورهای امنیتی پاندا در گزارش جدید خود اعلام کرد که سوءاستفاده از عنوان شخصیت‌های مشهور هنری و سینمایی مانند بازیگران هالیوود عامل مهمی در انتشار کدهای مخرب رایانه‌ای و شیوع آلودگی‌های اینترنتی در سال گذشته میلادی بوده است و هدف قرار گرفتن مراسم اسکار در سال جاری، نخستین حملات جدی خرابکاران علیه کاربران سینمادوست اینترنت در سال 2009 محسوب می‌شود.

بررسی‌های دیگر پاندا نشان داده است که در سال 2008، برد پیت و تام کروز، دو نام مشهوری بودند كه هدف بیشترین سوءاستفاده خرابكاران در طراحی و اجرای حملات اینترنتی قرار گرفتند. بریتنی اسپیرز، آنجلینا جولی و جسیکا آلبا نیز نام‌های دیگری بوده‌اند که حاشیه‌های اخلاقی و حرفه‌ای آنها دستمایه خرابکاران برای آلوده کردن شبكه جهانی اینترنت گردید.

به نظر می‌رسد مراسم اسکار امسال محک جدی شرکت‌های امنیتی در مقابله با حملاتی است که با سوءاستفاده از نام‌های مشهور هنری و سینمایی کاربران اینترنت را فریب می‌دهند. اما از طرف دیگر این شرکت‌ها نقش کاربران اینترنت را نیز در کنترل انتشار آلودگی مهم می‌دانند و به آنها توصیه می‌كنند تا از باز كردن نامه‌های ناشناس و كلیك بر روی لینك‌های نامشخص با موضوع مراسم اسكار یا نام‌های مشهور هنری خودداری كنند.

مدیر‌عامل شركت ارتباطات سیار ایران درباره تعرفه استفاده از این سرویس گفت: سقف تعرفه برای ارسال هر پیام به صورت MMS مبلغ 100 تومان است.

به گفته وی مشتركان دایمی سیم‌كارت‌های همراه اول برای استفاده و فعال‌سازی سرویس MMS (پیام چندرسانه‌ای) می‌توانند به دفاتر خدمات ارتباطی مراجعه كنند.

وی افزود: فعال‌سازی این سرویس برای مشتركان رایگان است و بعد از تكمیل تعهدنامه مربوطه و ارایه درخواست و تكمیل مراحل ثبت‌نام این سرویس فعال خواهد ‌شد. این در حالی است كه اگر مشتركی پیش از این سرویس GPRS را راه‌اندازی نكرده بود با فعال كردن سرویس MMS می‌تواند از سرویس GPRS نیز استفاده كند.

بر اساس این گزارش ظاهرا موضوع ارسال پیام‌های تصویری و صوتی با حجم بالاتر از 100 كیلوبایت در حال انجام مطالعات لازم توسط شركت ارتباطات سیار ایران است چرا كه معمولا سرویس‌های جدید در ابتدای راه‌اندازی محدودیت‌هایی دارند و باید موارد مورد نیاز در آنها بررسی شود تا به مرور زمان و بعد از ارایه سرویس‌ها تبعات و موضوعات مختلف سنجیده شده و پیشرفت و ارتقای آنها بررسی شود. اما گوشی‌های قدیمی كه شكلك‌ها و تصاویر را ناخوانا دریافت می‌كنند طبیعتا در سرویس پیام چندرسانه‌‌ای نیز نمی‌توانند تصاویر را دریافت كنند و در واقع امكان استفاده از سرویس MMS برای گوشی‌هایی كه امكان دریافت شكلك را دارند فراهم است.

وقتی قرار است همین‌ روزها خط اینترنتی با سرعت ۳۲ مگابیت در تركیه راه‌اندازی شود و در اختیار مشتریان قرار گیرد، چرا ما به خط 128 كیلوبیتی خودمان اینترنت پرسرعت می‌گوییم؟


از عبارت «اینترنت پرسرعت» استفاده نكنیم!!
كدام اینترنت!؟ كدام پرسرعت!؟
محمد مهدی مولایی- دنیای كامپیوتر و ارتباطات
اول - ای.دی.اس.ال (ADSL) تنها یكی از روش‌های ارائه و دسترسی به اینترنت در جهان است. روشی نه چندان جدید كه در ایران تنها در یكی- دو سال اخیر كمی فراگیر شده و شهروندان به ‌تدریج با مزایای آن آشنا می‌شوند، هرچند كه اكثرا هنوز امكان دسترسی به آن را ندارند.

دوم - اگر از برخی نواحی بسیار محدود در تهران صرف‌نظر كنیم، در ایران شهروندان تنها می‌توانند به دو روش به اینترنت دسترسی داشته باشند. نوع اول سیستم دایل‌آپ (Dial-up) و روش دیگر ای.دی.اس.ال است. در مقایسه با سیستم دایل‌آپ كه تقریبا در دنیا منسوخ شده، اینترنت ای.دی.اس.ال دارای سرعت بالاتری است. البته روش‌های دسترسی به اینترنت دیگری هم وجود دارد كه سرعت بسیار بالایی را عرضه می‌كنند ولی فعلا در ایران خبری از آنها نیست.

سوم - ارائه اینترنت ای.دی.اس.ال در ایران به شهروندان برای مصرف خانگی با سرعت بالاتر از 128 كیلوبیت مجاز نیست. به این ترتیب عملا اینترنت ای.دی.اس.ال در ایران با دایل‌آپ تفاوت چندانی ندارد. وقتی از وزارت ارتباطاتی‌ها به‌ خاطر این محدودیت انتقاد می‌شود، آنها پاسخ می‌دهند كه این مصوبه را شورای عالی انقلاب فرهنگی تصویب كرده و ما فقط مجری آن هستیم. البته ظاهرا وزیر و معاونش انتقاد جدی نسبت به این محدودیت ندارند. صحبت‌های چند ماه پیش آنها مبنی بر اینكه همین سرعت 128 كیلوبیت برای كاربران ایرانی كافی است، جنجالی رسانه‌ای را به دنبال داشت و دیدگاه‌های وزارت ارتباطات را در زمینه این محدودیت‌ها منعكس كرد.

چهارم - همان‌طور كه گفته شد این محدودیت حاصل مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی است. اینكه وزارت ارتباطاتی‌ها می‌گویند ما در این زمینه فقط مجری مصوبه هستیم و اختیاری برای لغو آن نداریم تا حدی می‌تواند سخنی قابل پذیرش باشد. رفع این محدودیت هم طبیعتا نیاز به مصوبه همان شورا یا نهاد دیگری مثل مجلس شورای اسلامی دارد. اما نكته اصلی اینجاست كه شورای عالی انقلاب فرهنگی یا مجلس شورای اسلامی یا هر نهاد دیگری كه قدرت و اختیار لغو این محدودیت را دارد تنها در صورتی ممكن است اقدام به تصویب مصوبه‌ای برای آزادسازی اینترنت كند كه از طرف نهاد فنی درگیر ماجرا یعنی وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، لزوم لغو چنین مصوبه‌ای با زبانی فنی توجیه و تشریح شود. با توجه به دیدگاه‌های وزیر كه ظاهرا لزوم چندانی برای لغو این مصوبه نمی‌بیند یا حداقل تلاش قابل توجهی در این خصوص انجام نمی‌دهد، این انتظار كه پیگیر برطرف كردن چنین محدودیتی باشد بعید به ‌نظر می‌رسد.

پنجم - چند سالی بود كه كاربران ایرانی ای.دی.اس.ال اعتراضات پراكنده‌ای داشتند مبنی بر اینكه سطح خدمات دریافتی‌شان از شركت‌ها پایین‌تر از خدمات خریداری شده است. به عبارت دیگر كاربران می‌گفتند اینترنتی را كه به اسم سرعت ۱۲۸ كیلوبیت خریداری می‌كنند سرعت بسیار پایین‌تری دارد و در این میان برخی شركت‌های اینترنتی به كم‌فروشی و به نوعی كلاهبرداری از شهروندان متهم می‌شدند. صدای اعتراض كاربران به جایی نمی‌رسید تا اینكه ماه پیش وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات به نوعی این مسئله را تایید كرد و از امكان شكایت شهروندان از شركت‌های ارائه خدمات اینترنتی خبر داد. به این ترتیب و با تایید دولتی‌ها حداكثر سرعت اینترنتی كه برای شهروندان عادی ایرانی متصور است ظاهرا از همان ۱۲۸ كیلوبیت هم پایین‌تر می‌شود.

ششم - با این تفاسیر سئوالی پیش می‌آید كه چرا به اینترنت ای.دی.اس.الی كه رسما با حداكثر سرعت ۱۲۸ ارائه می‌شود و در واقع در بهترین حالت به زحمت سرعت آن به ۱۰۰ می‌رسد، اینترنت پرسرعت گفته می‌شود؟ اگر این اینترنت پرسرعت است، پس اینترنت چند مگابایتی كه حالا نه فقط در كشورهای توسعه یافته، بلكه در كشورهای در حال توسعه همسایه ایران با كمترین هزینه در دسترس است چه اسمی دارد؟ وقتی قرار است همین‌ روزها خط اینترنتی با سرعت ۳۲ مگابیت در تركیه راه‌اندازی شود و در اختیار مشتریان قرار گیرد، چرا ما به خط 128 كیلوبیتی خودمان اینترنت پرسرعت می‌گوییم؟

هفتم - اصولا اینكه اینترنت با سرعت بالا و گسترش كیفی و كمی خدمات ای.دی.اس.ال می‌تواند چه نقشی در توسعه علمی، اقتصادی و فرهنگی كشور داشته باشند موضوع این یادداشت نیست. در این مورد رسانه‌ها و كارشناسان بسیار سخن گفته‌اند و مسئولان هم بسیار نشنیده‌اند!

جان كلام یادداشت این است كه اینترنت در دسترس شهروندان ایرانی نسبت به اینترنتی كه حتی در كشورهای هم‌ سطح ایران وجود دارد از سرعت بسیار كم‌تری برخوردار است. در حالی كه این ‌روزها در دنیا بحث اینترنت چند ۱۰۰مگابیتی مطرح است، شهروند ایرانی اگر خوش‌شانس باشد كه ای.دی.اس.ال به محله‌شان آمده باشد و توان مالی متوسط به بالایی داشته باشد، در بهترین حالت می‌تواند از اینترنت ۱۰۰ كیلوبایتی استفاده كند.

با این اوصاف بهتر است اسم چنین اینترنتی را «اینترنت پرسرعت» نگذاریم و مدام این عنوان را در رسانه‌ها به كار نبریم. می‌توانیم اینترنت «پرسرعت» را هم مسئله‌ای فرض كنیم كه دیگران دارند و ما هنوز نداریم و ظاهرا قرار نیست داشته باشیم. مثل خیلی چیزهای دیگری كه آنها دارند و ما نداریم و فقط می‌توانیم حسرتش را بخوریم.

تا به ‌حال نام جزیره گوگورو (Gogooroa) را شنیده‌اید؟ گوگل درصدد است این جزیره را در اوایل ماه آینده میلادی خریداری کند . شاید بپرسید : «خب ، این جزیره کجاست؟» . در جواب باید گفت که جزیره گوگورو در اقیانوس آرام قرار گرفته است و دارای دو ویژگی خاص برای گوگل است:

1- جزیره به شکل حرف G است و مشابه حرف نخست کلمه Google و نماد (logo) این شرکت است .

2- دامنه ملی (طبقه‌بندی سایت‌های اینترنتی بر مبنای کشور و نوع سازمان صاحب وب‌سایت) این جزیره  ".go" است که در سرتاسر جهان هواخواهان بسیاری برای تملک آن وجود دارد .

 

شرکت گوگل که دفاتر اصلی آن در شهر ماونتین ویو (Mountain View) ایالات کالیفرنیای آمریکا در ساحل جنوب ‌غربی خلیج سان‌فرانسیسکو قرار دارد ، درصدد است تمام تشکیلات خود را به این جزیره منتقل کرده و نام جزیره را به‌زودی به گوگلند (Googland) تغییر دهد . صفحه آغازین این موتور جستجو نیز در آینده‌ای نزدیک به google.go تغییر خواهد كرد . جزیره گگورو جای بسیار دلپذیری برای زندگی است و گوگلی‌ها (افرادی که در گوگل کار می‌کنند) از بسیاری از مزایای زندگی در چنین مکانی لذت خواهند برد . برای مثال ، جزیره‌نشینان گوگلی در این جامعه خودمختار مالیات نخواهند پرداخت و با درآمد گوگل زندگی خواهند کرد . هر گوگلی می‌باید در دفتر کار خود یک آکواریوم و یک ماهی استوایی داشته باشد و حداقل 20 درصد وقت هر روز کاری خود را به ماهی‌گیری اختصاص دهد . پایه غذاها در گوگلند اغلب ماهی خواهد بود زیرا ماهی سرشار از فسفر و اسیدهای امگا 3 است و هم برای سلامتی مغز و هم انجام فرآیندهای بهتر مغزی اهمیت دارد! گوگل به این طریق می‌خواهد در نبرد موتورهای جستجوی مختلف از این نقطه نظر هم برتر باشد . همچنین انجام رقص‌های استوایی محلی نیز در دستور کار گوگلی‌ها خواهد بود . دکتر اریک اشمیت مدیر اجرایی گوگل به‌زودی به‌عنوان "رئیس جمهور جمهوری گوگلند" نام خواهد گرفت . سرگی‌برین (Sergey Brin) و لری‌پیج (Larry Page) دو موسس گوگل نیز هر دو نخست‌وزیر خواهند بود و بر امور تجارت خارجی و فناوری نظارت خواهند داشت .

یکی از منابع نزدیک به این موتور جستجو اخیرا خبر از جستجوی گوگل برای یافتن پنج جزیره دیگر به شکل‌های O، O، G، L و E در دریاها و اقیانوس‌های دیگر داده است . هدف نهایی از این کار ایجاد شبکه‌ای جهانی از مراکز داده‌هاست تا به‌کمک آن این شرکت بتواند حاکمیت خود را بر پنج قاره جهان نشان دهد . اریک‌فولزدی (Eric Foolsday) سخنگوی گوگل از تایید یا تکذیب این خبر خودداری کرده است .

دیوید بیگ‌فیش (David BigFish) نیز که مدتی است با شرکت گوگل همکاری می‌کند ، به‌عنوان ناظر این جزیره انتخاب شده است . وی می‌گوید : «این یک شغل رویایی است ، من در کالیفرنیا زندگی می‌کردم و عاشق ماهی‌گیری بودم . ماهی تخصص من است . من دیوانه نیستم ، این شغل را می‌پذیرم! و احساس می‌کنم خیلی خوش شانسم!»

منبع سایت بوتیمار